کتابی که پیش رو است مبتنی است بر تجارب علمی و عملی برای ترسیم چهارچوبی  منسجم از آنچه در طراحی و برنامه‌ریزی فضاهای نوآوری باید مدنظر قرار گیرد. حاصل کار نه صرفاً  بازتابی از مطالعات نظری که تلفیقی از دیدگاه‌های دانشگاهی و تجارب عملی مدیران مشاوران و  متخصصانی است که سال‌ها در طراحی توسعه و بهره‌برداری از این فضاها حضور داشته‌اند. ترکیب  منحصر به فرد نویسندگان کتاب، این اثر را به منبعی کاربردی و بومی‌گرا برای طراحان مدیران شهری برنامه‌ریزان و علاقه‌مندان به توسعه‌ی نوآوری در ایران بدل می‌کند. این در حالی است که می‌تواند منبع مناسبی برای دانشجویان اساتید و پژوهشگران این حوزه نیز باشد. امروزه در ایران شاهد رشد فزاینده‌ی مراکز نوآوری شتاب دهنده‌ها و پارک‌های علم و فناوری  هستیم. نهادهایی که با فاصله‌گیری از مدل‌های محصور و برون شهری گذشته به سوی نواحی  شهری و مدل‌های باز و تعاملی حرکت می‌کنند. اگر این تحول بدون درک دقیق از بسترهای شهری  نیازهای اجتماعی و الزامات فنی فضایی شکل گیرد ممکن است فرصت بزرگ نوسازی شهر و  اقتصاد را با تهدیدی از جنس گسست اجتماعی یا ناهماهنگی کالبدی بدل سازد. اما اگر با برنامه‌ریزی سنجیده و طراحی اجتماعی کالبدی همراه شود می‌تواند پیوندی معنادار میان نوآوری و زندگی شهری برقرار کرده و زیست‌پذیری شهرها را به شکل پایدار و اثر بخشی ارتقا دهد.